Eerste CBA-wedstrijd voor Drentsche Patrijshond Boet

In september 2011, toen we onze herplaatser Boet na een avontuurlijk jaar een beetje in het gareel hadden gekregen, ben ik eindelijk echt begonnen met jachttraining. Wat gaat er dan een wereld voor je open! Ik ervaar het oefenen en samenwerken met Boet als een boeiende ontdekkingsreis. Met heel veel plezier hebben we inmiddels drie cursussen gevolgd en Boet en ik hebben een hoop geleerd.

Boet Het trainen tussen de lessen door vind ik ook heel leuk: vaak samen met ons vaste trainingsmaatje en haar labrador en ook weleens met mensen van ons trainingsgroepje. Als je zo'n eigenwijze Drent hebt, is het handig om af en toe samen met andere, ervaren Drentenbezitters te oefenen. Ook daar heb ik veel van opgestoken: ik ben erachter gekomen dat een Drent een fantastische hond is om mee te werken. Hij is laat 'af' en je moet een flinke dosis doorzettingsvermogen en ook humor hebben. Als je consequent bent en begrip hebt voor zijn specifieke raseigenschappen, heb je er een wereldhond aan!

Op 7 juli waren we er dan ook helemaal klaar voor: de eerste CBA-wedstrijd voor Boet en mij! Best wel spannend, want al wist ik precies welke proeven we moesten doen, het is toch wel heel anders dan een gewone training.

Na aankomst hebben we eerst op ons gemak koffie gedronken en het wedstrijdboekje bestudeerd. Van onze trainingsgroep waren Labrador Sem en Draadhaar Joris met hun baasjes ook van de partij en zij bleken gezellig bij ons in de groep te zitten. Een beetje zenuwachtig was ik wel, ook al was het nog geen officiële KNJV-proef. Hoe zou het zijn om echt op wedstrijd te gaan met mijn hond?

Toen we het veld op liepen voor de eerste proef, de markeer, verdwenen de zenuwen als sneeuw voor de zon. Boet kan prima markeren, maar is na het schot vaak bijna niet meer te houden van enthousiasme. Dat gebeurde nu ook en gelukkig kon ik hem op tijd terughalen om hem opnieuw in te zetten. Dat ging goed: een zeven!

Ondertussen stond Arnoud al klaar om ons met zijn bus naar de volgende locatie te vervoeren voor het korte apport en het apport uit water. Deze twee proeven gingen goed, een acht en een zeven! Vooral op het apport uit water was ik heel trots! Vorig jaar ging Boet bij de Kreekraksluizen nog achter de eenden aan en belandde met riem en al in het grote water... om daar op zijn gemak wat rond te gaan zwemmen... tjongejonge, als ik daar nog aan denk! Maar we hebben doorgezet! Met veel hulp van Arno en een flinke dosis geduld en soms bloed, zweet en tranen, heb ik onze Boet in een jaar tijd zien veranderen van een ongeleid projectiel in een fijne, werklustige hond. Heel mooi om mee te maken.

Terug naar de wedstrijd. Na deze mooie prestaties keerden we vol vertrouwen terug naar het basiskamp aan de Oudlandsedijk. Daar was het gezellig toeven met mijn teamgenootjes en een heleboel bekende, maar vaak ook onbekende mensen met wie ik aan de praat raakte.

Het was niet helemaal duidelijk hoe laat we op het landgoed werden verwacht voor de verloren zoek en het apport over water, dus daar zijn we op goed geluk naar toe gereden. Ondertussen was het flink warm geworden en werd Boet ineens erg druk: veel indrukken, veel geurtjes... jaja, ook hij moet leren hoe het is om op wedstrijd te gaan! Poehpoeh... Het zweet brak me af en toe aan alle kanten uit met m'n spring-in-'t-veld aan de lijn en de veel te zware dummytas om mijn schouder.

Verloren zoeken vindt Boet erg leuk, maar deze keer kwam hij onverrichter zake terug uit de bosjes. En de tweede keer weer! Potjandikkie, waarom liet hij me nu in de steek? Er waren nogal wat hondjes in ons groepje die zonder dummy terugkwamen... Zelf vermoed ik dat het kwam doordat er op de valkplek al wild had gelegen en Boet daarnaar op zoek bleef. Heel jammer, want in mijn overmoed was ik stiekem gaan hopen op een B-diploma, maar die hoop ging op dat moment in rook op.

Boet Het apport over water werd een waar fiasco: Boet vertrok niet eens! In plaats daarvan ging hij gezellig buurten bij de keurmeesters en het wild dat daar lag. Tja, hij blijft een Drent, dus blind over water moet ik in kleinere stapjes gaan oefenen.

Gelukkig behoorde het C-diploma nog tot de mogelijkheden. Vlakbij het basiskamp het achtje gelopen... dat oefenen we dagelijks in het bos en dat was gelukkig ook te merken: een acht. Uitsturen ging daarentegen wat moeizaam. Boet die een jaar geleden uitgerekend op diezelfde plek vertrok om pas drie kwartier later weer terug te keren, wilde niet meer bij mij weg! Hij liep een klein rondje, om daarna weer vol verwachting naast me te komen zitten. De tweede poging, met een nog veel enthousiaster commando, was succesvoller: een mager zesje.

Het afliggen uit zicht hadden we ook al talloze keren geoefend op allerlei plekken. Dat kon Boet wel, en nog langer dan twee minuten ook als het moest. Helaas... vlak voor het verstrijken van de twee minuten vond Boet het welletjes en kwam eens kijken waar ik gebleven was. De volgende droom viel in duigen, ook geen C-diploma...

Al met al was ik heel tevreden over onze eerste wedstrijd. Weer een ervaring rijker en een hoop bijgeleerd dankzij de tips en uitleg van de keurmeesters. Met een voldaan gevoel zijn we gezellig wat gaan drinken in afwachting van de prijsuitreiking. Daar wachtte een heel aangename verrassing: ons vaste trainingsmaatje was eerste geworden bij de B-diploma's! En Sem bleek een C-diploma in de wacht te hebben gesleept, ook supergoed!

Iedereen die heeft meegeholpen bij het organiseren van de wedstrijd, heel erg bedankt! Wij hebben het prima naar onze zin gehad!

Na de zomervakantie ga ik mijn ontdekkingsreis met Boet weer voortzetten. Ik kijk er nu al naar uit om met ons gezellige groepje weer van start te gaan!

Elianne Roks